به گزارش خبرگزاری تسنیم از قزوین، کاهش نرخ فرزندآوری و افزایش خانواده‌های کم‌جمعیت، یکی از دغدغه‌های جدی جمعیتی و اجتماعی کشور است، کارشناسان هشدار می‌دهند که این روند می‌تواند فرصت‌های طبیعی رشد و یادگیری کودکان را محدود کند و تأثیرات بلندمدتی بر نسل جوان و آینده جامعه داشته باشد.

فرزندآوری مسئولانه علاوه بر تأمین تعادل جمعیتی، نقش مهمی در شکل‌گیری مهارت‌های اجتماعی و رفتاری کودکان دارد، هرچه تعداد فرزندان در خانواده بیشتر باشد، کودک فرصت تجربه تعامل، حل اختلاف، همکاری و تقسیم منابع را دارد و مهارت‌های زندگی را بهتر می‌آموزد.

مطالعات نشان می‌دهند که جوانان بزرگ شده در خانواده‌های تک‌فرزند، در مقایسه با کودکان چندفرزندی، کمتر فرصت تجربه تعارض، مسئولیت‌پذیری و تعامل اجتماعی پیدا می‌کنند. به همین دلیل، بررسی تأثیر تعداد فرزند بر یادگیری و رشد کودکان اهمیت ویژه‌ای پیدا می‌کند و پایه بحث امروز ما است.

خسرو خسروشاهی، کارشناس ارشد روانشناسی و فعال حوزه فرهنگ و جمعیت، در گفتگو با خبرنگار تسنیم در قزوین اظهار کرد: یکی از مهم‌ترین مولفه‌های اقتدار ملی و توسعه کشور، پویایی و بالندگی جمعیت جوان است و متأسفانه روند فعلی نشان می‌دهد که جمعیت ما در حال کاهش است و این امر می‌تواند اثرات بلندمدت بر آینده اجتماعی و اقتصادی کشور داشته باشد.

وی افزود: تعداد فرزندان در خانواده نقش بسیار تعیین‌کننده‌ای در رشد، یادگیری و شخصیت کودکان دارد و هرچه تعداد فرزندان بیشتر باشد، فرصت‌های یادگیری متقابل، تجربه اجتماعی و مهارت‌های رفتاری افزایش می‌یابد، بسیاری از خانواده‌ها امروزه تک‌فرزند یا نهایتاً دو فرزند دارند و این مسأله سبب شده است که بخشی از مهارت‌های اجتماعی و رفتاری کودکان به شکل طبیعی شکل نگیرد.

یادگیری؛ تجربه‌ای فراتر از آموزش

خسروشاهی با اشاره به تعریف یادگیری تشریح کرد: یادگیری فراتر از آموزش صرف است و به معنای تبدیل شناخت به رفتار واقعی است. یعنی کودک باید فرصت تجربه، اشتباه، اصلاح و تمرین داشته باشد تا بتواند آموخته‌هایش را به رفتار عملی تبدیل کند.

وی افزود: اگر بخواهیم مقایسه کنیم، خانواده‌های چندفرزندی این فرصت را به کودک می‌دهند تا از طریق تعامل با خواهر یا برادر خود مهارت‌های اجتماعی و رفتاری را یاد بگیرد. این تعامل شامل تقسیم منابع، هم‌بازی شدن، تجربه تعارض و حل اختلاف است که همه بخشی از فرآیند یادگیری محسوب می‌شود.

این کارشناس حوزه فرهنگ و جمعیت ادامه داد: در خانواده‌های تک‌فرزند، این تجربه‌ها کمتر اتفاق می‌افتد و کودک مجبور نیست مهارت‌های اجتماعی مانند صبر، تحمل، همکاری و همدلی را به صورت طبیعی تجربه کند، بنابراین بخش قابل‌توجهی از رفتارهای اجتماعی و مهارت‌های رفتاری او ممکن است ناقص شکل بگیرد.

کاهش نرخ فرزندآوری و پیامدهای اجتماعی

خسروشاهی با اشاره به آمار مرکز آمار ایران گفت: طبق گزارش سال گذشته، حدود 26 درصد جوانان 15 تا 24 سال نه تمایل به ادامه تحصیل دارند، نه علاقه‌ای به یادگیری مهارت و ورود به بازار کار از خود نشان می‌دهند. این پدیده نتیجه مستقیم کاهش تعداد فرزند در خانواده‌ها است.

وی افزود: این گروه از جوانان عمدتاً در خانواده‌های تک‌فرزند یا با فاصله زیاد بین دو فرزند پرورش یافته‌اند و فرصت تجربه تعاملات اجتماعی طبیعی را از دست داده‌اند. حتی والدینی که قصد آموزش مهارت‌ها را داشته‌اند، به دلیل شرایط خانواده و کمبود تعامل‌های واقعی، موفق به انتقال این مهارت‌ها نشده‌اند.

وی گفت: کودکان تک‌فرزند تمام منابع، توجه و امکانات والدین را دریافت می‌کنند و همین تمرکز باعث می‌شود بسیاری از تجربه‌های طبیعی رشد اجتماعی برای آن‌ها اتفاق نیفتد، نتیجه این است که این کودکان اغلب پرتوقع، کم‌تحمل، بلندپرواز اما کم‌تلاش و گاهی از پذیرش مسئولیت فرارکننده می‌شوند.

جمعیت،فرهنگ و چالش‌های اقتصادی

 خسروشاهی درباره نقش فرهنگ و خانواده در تصمیم‌گیری برای فرزندآوری تشریح کرد: در جامعه ایرانی، خانواده‌ها همواره به داشتن فرزند علاقه‌مند هستند و فرزند را نماد برکت، شادی و آینده خانواده می‌دانند. این نگرش ریشه در فرهنگ، سنت و باورهای اجتماعی دارد و نسل‌ها آن را منتقل کرده‌اند. برای بسیاری از والدین، بزرگ کردن فرزند یکی از مهم‌ترین اهداف زندگی و تحقق ارزش‌های خانوادگی محسوب می‌شود.

وی افزود: با وجود این علاقه فرهنگی، مسائل اقتصادی و اجتماعی تأثیر بسزایی بر تصمیم خانواده‌ها دارد. هزینه‌های زندگی، مسکن، آموزش و تأمین امکانات رفاهی فرزندان، بسیاری از خانواده‌ها را به فکر محدود کردن تعداد فرزندان می‌اندازد. بنابراین، حتی والدینی که تمایل دارند فرزندان بیشتری داشته باشند، به دلیل فشارهای اقتصادی مجبور به تعدیل تصمیم خود می‌شوند.

این کارشناس فرهنگی ادامه داد: علاوه بر مسائل اقتصادی، محیط اجتماعی و تغییر نگرش‌های مدرن نیز بر تصمیم خانواده‌ها تأثیر دارد. خانواده‌ها می‌دانند که تربیت فرزند مسئولیت بزرگ و زمان‌بر است و در جامعه‌ای که فرصت‌های شغلی و رفاهی محدود است، ممکن است نتوانند تمام نیازهای فرزندان را برآورده کنند. این ترکیب از عوامل فرهنگی و اقتصادی باعث شده است که بسیاری از خانواده‌ها به تک‌فرزندی یا حداکثر دو فرزند روی بیاورند.

ارتباط آمار با کاهش فرصت‌های یادگیری

خسروشاهی افزود: کاهش نرخ فرزندآوری از نیمه دهه 70 و افزایش خانواده‌های تک‌فرزند باعث شده است که بخشی از جوانان فرصت تجربه مهارت‌های اجتماعی را از دست بدهند. ترکیب این آمار با 26 درصد جوانانی که نه درس می‌خوانند و نه مهارت کسب می‌کنند، نشان می‌دهد ارتباط مستقیمی بین تعداد فرزند و یادگیری اجتماعی وجود دارد.

وی افزود: بسیاری از این جوانان در خانواده‌های کم‌جمعیت پرورش یافته‌اند و فرصت تجربه مهارت‌هایی که در تعامل با خواهر یا برادر یاد می‌گیرند، نداشته‌اند. این مسأله به کمبود صبر، تحمل مسئولیت، همکاری و سایر مهارت‌های اجتماعی منجر می‌شود.

وی گفت: بنابراین، کاهش جمعیت و افزایش تک‌فرزندی اثرات بلندمدت بر رفتار، شخصیت و یادگیری اجتماعی جوانان دارد و باید به آن توجه ویژه شود.

نقش یادگیری و تربیت در رشد جوانان

خسروشاهی درباره اهمیت آموزش والدین توضیح داد و گفت: والدین پیش از فرزندآوری باید اطلاعات کافی درباره رشد و یادگیری کودک داشته باشند. فرزندآوری مسئولانه همراه با فراهم کردن فرصت‌های تجربه و تعامل، می‌تواند زمینه پرورش جوانانی توانمند و مسئولیت‌پذیر را فراهم کند.

وی افزود: یادگیری تنها انتقال دانش نیست؛ بلکه تجربه کردن، مواجهه با خطا، اصلاح رفتار و تبدیل آن به مهارت عملی است. کودکانی که در محیطی غنی از تعامل با خواهر و برادر و تجربه‌های اجتماعی رشد می‌کنند، اعتماد به نفس، قدرت تصمیم‌گیری و سلامت روان بالاتری خواهند داشت و به این ترتیب، خانواده می‌تواند نیروی انسانی سالم، توانمند و مسئولیت‌پذیر برای جامعه تحویل دهد.

خسروشاهی در ادامه تصریح کرد: کاهش جمعیت و افزایش تک‌فرزندی، فرصت‌های یادگیری طبیعی را محدود کرده و بخش قابل‌توجهی از جوانان جامعه، مهارت‌های اجتماعی و رفتاری لازم را کسب نمی‌کنند. فرزندآوری مسئولانه و با کیفیت، همراه با فراهم کردن محیطی غنی از تعامل و تجربه، می‌تواند نسل آینده را آماده کند تا نیروی انسانی سالم، توانمند و مسئولیت‌پذیر وارد جامعه شود.

وی در پایان خاطرنشان کرد: برای ارتقای اقتدار ملی و آینده جمعیت کشور، لازم است خانواده‌ها با آگاهی و حمایت اجتماعی و اقتصادی، زمینه رشد و پرورش نسل آینده را فراهم کنند. هر کودک فرصت یادگیری و تجربه‌ای منحصر به فرد دارد که نباید از دست برود؛ این فرصتی است که با فرزندآوری مسئولانه می‌توان به آن دست یافت.

انتهای پیام/